In de rubriek Terug in de Tijd blikt NECtoday.nl telkens 5 jaar terug in de tijd. Deze keer naar de laatste thuiswedstrijd van het seizoen 2003- 2004 van 9 mei 2004. Een bijzondere wedstrijd omdat veel NEC supporters deze keer in oranje kleding op de tribune zaten en zelfs juichten toen Volendam scoorde. Dit omdat Volendam een concurrent was van Vitesse in de strijd tegen degradatie. De Arnhemmers speelden die middag uit tegen Roda JC en verloren er kansloos met 3-0.

Een overwinning van Volendam zou hierdoor tot gevolg hebben dat Vitesse naar de laatste plaats van de Eredivisie zou afzakken en in die situatie is menig NEC supporters bereid om voor 1 keer de tegenstander de punten te gunnen. Esajas kwam aan die wens tegemoet door vlak na rust de 0-1 te scoren en ook de rest van de wedstrijd leek het wel of NEC er alles aan deed om Volendam te helpen.  Zoals coach Johan Neeskens na afloop kokend van woede zei: “Mijn opa had dit ook kunnen belopen. Maar als de spelers in de wedstrijd niet willen lopen, dan doen ze dat maar de komende week op de training. Mijn spelers hebben de hele wedstrijd alleen maar op de rem getrapt. Ik schaam mij diep voor deze vertoning”. Het was inderdaad tenenkrommend wat NEC deze middag liet zien. Het enige hoogtepunt was dan ook de gelijkmaker van Hersi na een klein uur spelen. Voor de rest was het een wedstrijd zoals er zo veel waren dat seizoen: slap, inspiratieloos en zonder ideeën.

Iedereen in Nijmegen was in feite al bezig met het nieuwe seizoen waarin alles beter zou moeten gaan. Onderdeel hiervan was het afscheid van een groot aantal spelers. Na afloop van de wedstrijd werden maar liefst zes spelers bedankt voor bewezen diensten. Mark Otten, Zico Tumba, Mike Zonneveld, Dejan Govedarica, Patrick Ax en Rene van Rijwijk waren in totaal goed voor 349 wedstrijden voor NEC. Voor vooral Zonneveld waren er gemengde gevoelens. Niet iedereen in Nijmegen was blij met zijn keuze voor NAC. Toch overheerste bij hem het positieve gevoel. “Toen ik bij Go Ahead voetbalde en koos voor NEC vroegen veel mensen mij of NEC wel een goede club voor mij was. Maar zie. Ik heb me hier goed kunnen ontwikkelen. Ik heb Europees voetbal bereikt, Jong Oranje gehaald. Het dieptepunt was natuurlijk mijn knieblessure. Toch overheerst na vier jaar NEC het positieve gevoel”.  Rene van Rijwijk had ondertussen ook al een nieuwe club. Hij zou in het nieuwe seizoen gaan spelen voor Cambuur. Hij kreeg van Johan Neeskens in deze wedstrijd een invalbeurt en van het publiek een staande ovatie. Een mooi gebaar vond van Rijwijk had na afloop. In de harten van de Nijmeegse supporters zou hij vooral voortleven als de aanvaller van drie doelpunten. Daar had hij slechts vijf seizoenen in het rood, zwart en groen voor nodig. Toch paste het spandoek met de tekst: “Super Rene”, dat hij na afloop over zijn schouders droeg, wel bij hem. 

Het meest bijzondere afscheid was dat van Zico Tumba. Hij stopte met voetbal om in Frankrijk te gaan werken met daklozen. Een bijzondere stap voor een profvoetballer. Op de tribune zaten zijn gebruikelijke groepje fans. “Zij zitten er altijd. Het zijn mijn vriendin, mijn broer, vrienden en andere familieleden. De meesten gaan straks ook mee naar Frankrijk. Voor alle NEC supporters: Bedankt allemaal en tot aan de andere kant van het leven”.