In de rubriek terug in de tijd gaat NECtoday.nl telkens 5 jaar terug in de tijd aan de hand van een artikel uit De Gelderlander. Deze keer naar de vierde wedstrijd van het seizoen 2004-2005; de uitwedstrijd tegen FC Utrecht. Net als dit jaar had toen de competitie stilgelegen in verband met interlandvoetbal en menig NEC-supporter kan zich de interland tegen Liechtenstein nog helder voor de geest halen. Marco van Basten zat toen namelijk nog in zijn experimentenfase en dus had hij de in vorm verkerende NEC´er Romano Denneboom een kans had gegeven in Oranje.

Na twee ´roze wolken´ weken voor hem stond er echter die dag weer gewoon competitievoetbal op programma en het zou voor NEC geen wedstrijd worden om met plezier op terug te kijken. Twee spelers stonden bij deze wedstrijd centraal en hoewel ze gemeen hadden dat ze een slechte wedstrijd voor NEC speelden, was hun situatie toch totaal verschillend. Alexander Prent stond op dat moment aan het begin van zijn carrière en de eisen konden bij hem nog niet al te hoog gesteld worden. Hij was al blij dat hij na dertien minuten mocht invallen voor de geblesseerde Peter Wisgerhof, die op zijn beurt weer speelde omdat Arjan Ebbinge de dag ervoor voor het eerst weer getraind had. In het stadion waar hij als kind op de tribunes stond en onder het oog van familie en vele vrienden speelde hij een ongelukkige wedstrijd. “Jammer dat dit in Utrecht gebeurt, maar ik baal vooral voor mezelf. Ik had een stijgende lijn te pakken en dan speel je ineens zo slecht. Er zijn veel bekenden in het stadion. Ik ga wel even gedag zeggen, maar ik zou het liefst met een handdoek over mijn hoofd snel de bus ingaan. Ik toonde geen enkel initiatief. De brutaliteit die normaal bij mijn spel hort, ontbrak volledig. Ik baal flink”, aldus de toen 21-jarige aanvaller.

 

 

Het had echter ook geheel anders kunnen lopen. Koud in het veld leek Prent alleen op de Utrechtse doelman te kunnen afgaan, maar werd hij afgefloten voor buitenspel. Na 36 minuten kreeg hij alsnog zijn grote kans. Hij kwam echter niet verder dan een zwak schot. De beste kansen deze middag waren echter voor de andere opvallende speler; Andrzej Niedzielan. Hij viel echter opnieuw op door zeer zwak spel. Kansen werden gemist, inzet was niet of nauwelijks bij hem waar te nemen en zelf leek hij daar ook nog eens niet echt mee te zitten. “Ik kreeg inderdaad goede kansen om mijn eerste, tweede en derde van het seizoen te maken”, zei de Poolse spits na afloop. “Het ging allemaal net mis. Het was een kwestie van centimeters. Misschien lukt het de volgende wedstrijd”.

 

En laat dat nu net het probleem zijn bij de Poolse grootverdiener. “Misschien” lukt het de volgende wedstrijd. Toen al was duidelijk dat echte spitsen alleen de woorden “zeker” en “moeten”kennen. De spits van FC Utrecht liet Niedzielan zien hoe het moest. Hans van de Haar was nooit een grootse spits, had nooit de potentie van Niezielan maar werkte zich wel elke wedstrijd een slag in de rondte en ging met de volle 100 % voor elke kans. Terecht dan ook dat hij na 52 minuten de beslissende 1-0 achter Dennis Gentenaar tikte. Voorafgaand aan deze Utrechtse aanval werd er balverlies geleden door uitgerekend Niedzielan. Door deze nederlaag zakte NEC naar de achtste plek op de ranglijst met twee overwinningen en twee nederlagen. De volgende (thuis)wedstrijd zou niet de gemakkelijkste worden. PSV uit Eindhoven zou naar De Goffert komen. “Misschien” dat het de  paradepaardjes als Niedzielan, maar ook Barreto, bij deze wedstrijd zou lukken om NEC aan de hand te nemen. Maar “misschien” ook niet.