Het is 11 september 2009. De vrijdagtraining voor de uitwedstrijd tegen Vitesse. In het partijspel moet Lasse Schöne (foto zijkant: De Gelderlander) alle zeilen bijzetten om een lange bal van achteruit te controleren. Hij neemt met rechts aan, waardoor zijn volle gewicht belandt op zijn linkerbeen. Een verdediger doet een uiterste poging de bal te veroveren, maar slaagt daar slechts ten dele in. Niet alleen de bal wordt geraakt, ook de linkerknie van de 23-jarige middenvelder krijgt een tik… Krak! Een helse pijn maakt zich meester van het lichaam van de NEC-er. Even is de Gelderse burenruzie van overmorgen slechts bijzaak voor eenieder die kennis neemt van de ernstige knieblessure… Het betekent het begin van een lange weg terug naar het gras. “Ik wil de laatste zeven wedstrijden meedoen”.

En niet alleen Lasse Schöne vertrouwt op de kennis en kunde van het aanwezige personeel in het Sportmedisch Centrum van de KNVB. Ook NEC weet dat er niets anders op zit dan geduld hebben en afwachten totdat de middenvelder zijn rentree kan maken. Schöne: “Ik heb wel regelmatig contact met de club, maar het is niet zo dat ze wekelijks over de vloer komen. Dan krijg je: ‘Hoe gaat het deze week?’ Ietjes beter ‘Hoe gaat het deze week?’ Weer ietsjes beter. Dat schiet ook niet op. De houding van NEC naar mij toe is: Zorg maar gewoon dat je fit wordt. Dat vind ik wel zo fijn; zo kan ik in alle rust revalideren. Ik ben totaal niet bang dat ik niet op mijn oude niveau terugkeer. Ik kom terug! Als je nu al denkt Ik ga het niet halen, ga je het ook niet halen. Bovendien: ze sturen me hier alleen weg als ik 100% fit ben. Weer net zo fit als vóór mijn blessure”.

Terwijl Lasse Schöne probeert die fitheid te bereiken, gaat NEC door één van de roerigste periodes uit de clubgeschiedenis met als dieptepunt de 0-1 nederlaag tegen hekkensluiter RKC Waalwijk. Een trainer neemt ontslag, de spelersgroep is volgens de betrokkenen “geen collectief” en na het eerder genoemde dieptepunt verzamelen 200 woedende fans zich voor het stadion. De middenvelder beleeft het allemaal van gepaste afstand. “Ik ga wel naar alle thuiswedstrijden”, vertelt hij. “Uit mag ik niet van de fysiotherapeuten, vanwege de lange ritten in de auto. Eigenlijk hebben ze hier ook liever niet dat ik naar de thuiswedstrijden ga, maar die wil ik gewoon niet missen.”

Op de tribunes van De Goffert ontdekte Danish Dynamite een toepassing van Johan Cruijffs ‘Elk nadeel heb z’n voordeel’. Hij ziet de ploeg nu ook eens vanuit een heel ander oogpunt. “Bij De Graafschap heb ik ooit één wedstrijd vanaf de tribune gezien, verder nooit”, herinnert hij zich. “Maar nu ik tussen de supporters zit, zie ik ineens veel meer van de tactiek en de looplijnen. Vind ik heel interessant om te zien.” Blessure of niet, als het niet goed loopt, springt ook Schöne op. “Ja, ik vloek wel eens”, bekent hij. “Soms iets te veel zelfs. Maar andersom ook; als NEC scoort, vlieg ik uit mijn stoel.” Tussen de fans in leert hij te kijken als een supporter. “Ik begrijp nu beter waarom het publiek soms boos is”, zegt hij. “Toch vind ik dat de spelers wel iets meer gesteund mogen worden.”

De kritische houding van het Nimweegs Legioen is natuurlijk niet de hoofdoorzaak voor de mindere prestaties van de Nijmegen Eendracht Combinatie, weet ook Schöne. Hoe komt het dan dat de club die krap negen maanden geleden nog tegen HSV speelde in de UEFA Cup, zich nu bevindt in de onderste regionen van de Eredivisie? “Dat is voetbal”, zucht de Deen. “Daarbij heb je te maken met vertrekkende speler, vormverlies, blessures… Je ziet het bijvoorbeeld nu bij Hertha BSC. Die spelen Europa League dankzij de goede prestaties van het vorige seizoen, maar staan in de Bundesliga gewoon stijf onderaan.”

Vooral het groepsproces is volgens Schöne cruciaal voor goede prestaties. “Als je blijft winnen, zoals wij in sommige fases van het vorige seizoen, maakt het niet uit of je je teamgenoten wel of niet mag. Je gaat als team het veld op om de drie punten binnen te halen. Op zulke momenten sluipt er een gevoel in de groep wat niet te beschrijven is, zoiets moet je meemaken om het te begrijpen. Als je dan begint de verliezen, verdwijnt dat gevoel langzaam.”

En dat is nu het geval. Volgens verschillende spelers was de selectie van NEC de afgelopen maanden geen collectief. “Natuurlijk zijn er groepjes in de kleedkamer”, zegt Schöne, “maar dat heb je overal. Op kantoor, op school, in een fabriek… Maar het gaat erom dat die groepjes op het veld samenkomen”. Na een korte stilte is daar plotseling de beroemde uitspraak van Mario Been. “Alles komt echt wel goed”, zegt hij. “We hebben genoeg kwaliteit in het team. Dat we één na laatste staan valt niet goed te praten, maar het enige dat nodig is, is vertrouwen. Als we nu twee wedstrijden winnen, kan alles weer omslaan. Geloof me.”


(Foto: NEC-Nijmegen.nl)

En laat Lasse Schöne nou net zo’n speler zijn die een dergelijke omslag kan forceren met die ene steekpass of afstandsschot. Hij wordt node gemist. “Tja, dat heb je altijd als het minder gaat”, zegt hij. “Op zich is het wel fijn om te zien dat ze me missen, maar ik had honderd keer liever gezien dat ze alles wonnen en nu derde stonden. Het is toch je team.” De Deense middenvelder was het afgelopen seizoen het creatieve brein op het veld. Hoe vindt hij dat dat gat wordt opgevuld door de als centrale middenvelders opererende Erton Fejzullahu en Rutger Worm. “Daar kan ik niet veel over zeggen”, zoekt hij de veilige weg. “Het hele elftal draait niet zo goed, dus is het moeilijk voor die jonge jongens om zich te profileren.”

We treffen de Scandinaviër terwijl NEC nog volop aan het zoeken is naar een opvolger voor de opgestapte Dwight Lodeweges. Lasse Schöne en de eveneens in Zeist revaliderende Mark Otten moesten via internet vernemen dat de Canadees zijn biezen had gepakt. “Toen schrok ik wel”, bekent eerstgenoemde. “Dwight was een leuke man en een goede trainer. Ik vond het jammer dat hij opstapte.” De vergelijking met zijn voorganger, Mario Been, is snel gemaakt. “Mario is meer een Rotterdammer; die praat graag en veel. Dwight was wat rustiger, maar kon ook zeker geintjes uithalen en incasseren. Dat vind ik belangrijk aan een trainer. Natuurlijk hadden Been en Lodeweges wel verschillende visies qua voetbal, maar er zijn nergens twee gelijke trainers te vinden.” Een paar dagen na zijn vertrek legde Lodeweges persoonlijk aan zijn ex-pupil uit wat de reden was voor zijn vertrek. Schöne: “Toen ik hem opbelde zei hij dat hij zichzelf niet de juiste man vond om NEC verder te helpen, zoals bekend. Ik vind het heel eerlijk en groot van zo’n man dat hij dat durft te zeggen.”

Het is daags na de thuiswedstrijd tegen RKC Waalwijk en de geblesseerde middenvelder bekent de beelden van de supportersprotesten op het voorplein nog niet te hebben gezien. Op de meegebrachte laptop verschijnt het emotionele betoog van Gábor Babos. Schöne: “Ik heb Gábor wel vaker boos gezien, maar dit… Ik vind wel dat ze hem hadden moeten laten uitpraten en dan hadden ze daarna vragen kunnen stellen.” De Deen leeft zichtbaar mee met zijn aanvoerder. “Natuurlijk doet dit pijn. Ik heb ook liever dat hij op handen naar zijn auto wordt gedragen. Maar ik vind het heel knap van hem dat hij naar ze toe stapt en ze tekst en uitleg geeft.”

Als het woord “Wereldkampioenschap” valt, krijgt de strijdbaarheid in de stem van de middenvelder weer een extra boost. “Ik ga er alles aan doen om op tijd fit te zijn”, zegt hij. “Ik hoop de laatste zeven competitiewedstrijden van het seizoen erbij te zijn, zodat de kans aanwezig is dat ik wordt opgeroepen. Ik zat tenslotte ook voor mijn blessure een aantal keer bij de selectie.” Even stapt hij in een virtuele tijdmachine naar 12 augustus 2009. In zijn gedachten komt zijn debuut voor het Deense elftal tegen Chili (1-2 verlies, doelpunt Schöne) voor de zoveelste keer naar boven. “Scoren bij je debuut in de nationale ploeg is echt een droom”, zegt hij. “Ik scoorde de winnende in Moskou, zegevierde met NEC tegen Udinese, maar dit is toch echt het hoogtepunt…” Even blijft het stil. “…van mijn sportieve carrière”, voegt hij er dan snel aan toe.

Voor journalisten is de volgende vraag natuurlijk een inkoppertje. “Het hoogtepunt van mijn leven?” herhaalt hij die vraag. Zijn ogen beginnen te stralen. “De geboorte van mijn dochtertje Mila Marie”, zegt hij trots. “Ze is nu bijna twee jaar. In maart verwachten we (hij en zijn vriendin Marije, red.) onze tweede; een zoon.” Alle mooie verhalen over het vaderschap gaan ook op voor de 23-jarige voetballer. “Het is zo apart dat er iets van jou in iemand anders zit. De liefde die je voor zo’n persoon voelt is onbeschrijfelijk. Begrijp me niet verkeerd: voetbal is heel belangrijk voor mij, maar ik zou het iedere seconde van de dag opgeven als dat iets voor mijn dochter zou betekenen.” Zijn dochter leerde hem bovendien nog een belangrijke eigenschap voor in de voetbalwereld: relativeringsvermogen. “Als ik dan na een verloren wedstrijd of een zware dag thuiskom en dat meisje komt lachend op me aflopen… Dan denk je een tijdje niet aan je zorgen.”

Terwijl de zon doorbreekt boven het Sportmedisch centrum Zeist, nadert het afscheid van de Deense middenvelder. Als we hem als bedankje de meegebrachte Marabou-chocolade en Kanelgiflers van de IKEA overhandigen, verraadt een glimlach een kort moment van verlangen naar ‘zijn’ Denemarken. “Deze komen zeker op.” Het verschil tussen de Nederlandse chocolade van pak ‘m beet de Albert Heijn en de door de koning van Zweden goedgekeurde (!) Marabourepen is dan ook meer sentimenteel dan smaakgerelateerd. “Deze smaken naar thuis; Scandinavië”, zegt hij. “Verder is er niet echt verschil”. De overigens vloeiend Nederlands pratende Deen is inmiddels wel gewend in Nederland. “Toen ik op mijn zestiende naar Nederland kwam, miste ik Denemarken wel eens”, bekent hij. “Maar nu niet meer. Nu is Nijmegen mijn tweede thuis.” En opnieuw beginnen zijn ogen te stralen...
 

DeGoffert:
Wat Babos betreft die kan echt niet stuk hoor in nijmegen , het waren gewoon een paar onbenullen die zich niet meer konden inhouden en op alles en iedereen te gaan tieren en schelden omdat ze er echt kapot van zijn dat het hun club zo vergaat, sommige doen het zonder woorden of met veel of weinig woorden en smmige doen het gewoon zoals het in ze opkomt xzonder na te denken...maar niemand, dat durf ik te wedden heeft iets tegen Babos hoor het probleem is het collectieve falen op dit moment en ja Nijmegen wil niet weer dat we het lelijke eendje worden , laat ik het maar opgekropte woede noemen van al die slechte jaren waarin we hebben gezeten met NEC... dat was maar mag nooit meer gebeuren, Nijmegen is daarvoor veel te gek met Voetbal, dus als het even niet meezit trekt iedereen zich dat aan dat heet clubliefde in welke vorm dan ook.

Aqua:
Heel mooi interview van Wouter en Jurjen. Toch lekker na al die ellende van zijn team. Ik hoop dat ie er in 2010 weer snel bij is. Geldt ook voor Otten natuurlijk waar geen eind aankomt qua blessures. Mooi ook dat hij zijn team zelf kan zien. Inderdaad die looplijnen. Die zijn niet goed bij NEC. Tis te hopen dat Vloet daar wat aan gaat doen. En die nr. 10? die hebben we nu niet helaas. Die twee genoemde hier zijn daarvoor niet geschikt. En Fejzu moet gewoon als centrumspits staan. Hoop overigens Schone in het Deense elftal te zien volgend jaar. Wens hem veel succes!

Robbert:
En laten we maar hopen dat NEC lasse rustig gaat brengen als hij straks is uit ge revalideert!

Niet dat hij weer een terugval of eventueel hetzelfde terug gaat krijgen!