In deze editie van Terug in de Tijd gaan we terug naar de thuiswedstrijd van NEC tegen toenmalig middenmoter RKC Waalwijk. Het werd op deze vrijdagavond een wedstrijd met na afloop gemengde gevoelens. Enerzijds was er de opluchting vanwege de 1-0 overwinning door een doelpunt van Arjan Ebbinge, gescoord in de tiende minuut. Anderzijds was er schaamte over het stilleggen van de wedstrijd door Luinge wegens kwetsende spreekkoren. Hoewel Luinge er nog wel eens het handje van heeft om er zijn eigen show van te maken had hij bij het wegsturen van verdediger Arjan Ebbinge het recht aan zijn zijde.

In de zeventigste minuut maakte hij een overtreding op Vasconcelos, die zonder meer geel waard was. Die kreeg hij dan ook van Luinge en omdat hij al eerder in de wedstrijd geel had gekregen was het zijn tweede en dat is er 1 te veel. De spreekkoren van het Nijmeegs legioen konden Luinge niet bekoren en hij legde de wedstrijd voor 12 minuten stil. De Goffert kon zich daarna nog opmaken voor een spannend laatste kwartiertje waarin NEC werd teruggedrukt maar RKC ondanks diverse kansen voor onder andere Elmas en spits Hoogendorp niet wist te scoren.

Door de vijfde  overwinning van het seizoen nam NEC weer wat afstand van de degradatiezone. Of het te danken was aan de gewijzigde tactiek van coach Lok was de vraag, feit was in ieder geval dat NEC afgestapt was van het frivole aanvalsspel uit de beginperiode van Lok. Tegen RKC stond bloed, zweet en tranen voorop. Dit had ook gevolgen gehad voor de basiself. Valencia en Denneboon waren gepasseerd en rasbikkelaars als Ebbinge en Pothuizen stonden aan de aftrap. Hierdoor werd duidelijk dat de doelstelling van NEC primair de nul houden was en als het kon een doelpuntje meepikken. “Het belangrijkste was inderdaad dat we het niet op het voetbaltechnische moesten gooien, maar op strijd”, zei ook Pothuizen zelf na afloop. “Ik had het er woensdag met de trainer over dat ik ook verdedigende middenvelder kon speler”.

Dat werd ook precies de plek waar Pothuizen het een uur volhield voor hij werd gewisseld voor Valencia. Toen stond NEC al zwaar onder druk. Met medewerking van RKC wist de jonge NEC-ploeg de benauwde zege over de eindstreep te trekken. Ondanks zijn rode kaart kon Ebbinge daardoor toch nog een beetje lachen. Zijn doelpunt had immers de doorslag gegeven. “Een geluksgoal”, grapte Pothuizen. “Het was zeker geen geluk”, reageerde Ebbinge met een glimlach. “Even later maak ik op dezelfde manier bijna de tweede”. Het was pas zijn tweede goal in dienst van NEC, al telde zijn eerste doelpunt eigenlijk dubbel ( hij scoorde een seizoen eerder tegen Vitesse). Ebbinge had met het aantal van twee geen moeite. “Als ze altijd zo belangrijk zijn, laat mij dan maar wat minder scoren. Het was mooi, voor de ploeg, maar ook voor mezelf. Ik hoorde vlak voor de wedstrijd pas dat ik zou spelen en was blij verrast”. Net als zijn medespelers kon hij zich vinden in de meer verdedigende tactiek van zijn coach. “Ik kan me er iets bij voorstellen dat we van drie naar twee aanvallers zijn gegaan en met meer verdedigende middenvelders spelen. Toch gingen we niet echt voor de nul, maar wel voor meer verdedigende zekerheid. Dat we wel de nul houden is hartstikke mooi”.

 En in de fase van de competitie waarin NEC op dat moment verkeerde waren dat  de enige juiste pluspunten: De nul houden en zelf een keer scoren. Een eigenlijk wel heel teleurstellende doelstelling, aangezien bij de start van het seizoen van NEC heel wat meer werd verwacht.

raymond:
RIP pap! in het harnas gestorven op jou goffert, bij jou NEC! (IK MIS JE)