Deze keer gaan we in de rubriek Terug in de Tijd naar een wedstrijd van NEC die iedere echte NEC-supporter op het netvlies staat gebrand. Niet omdat de tegenstander zo speciaal was, de Graafschap vocht op dat moment tegen degradatie. Ook niet omdat de eindstand zo spectaculair was, al was een 3-0 stand in het voordeel van NEC dat zo seizoen toch wel zeldzaam verschijnsel. Nee, het was vooral het afscheid van een speler die bij iedereen nog vers in het geheugenstaat, ook al is het ondertussen al weer 5 jaar geleden.

De scheidsrechter verklaarde zijn gedrag na afloop: “Ik constateerde geen overtreding van Pothuizen. En het is niet aan mij om het spel stil te leggen als de keeper op de grond ligt. De spelers dragen daar zelf de verantwoordelijkheid voor”. Opvallend was dat de doelpuntenmaker na afloop precies het omgekeerde zei:   “Ik kan er niets aan doen dat het doelpunt goedgekeurd werd, want ik heb niet gezien dat van Fessem geblesseerd was. Zo denken de meeste van mijn ploeggenoten er over. We waren allemaal geconcentreerd op de bal. Ik vind het de taak van de scheidsrechter om te beoordelen of een doelpunt wel of niet geldig is”. Ondanks dit discutabele doelpunt had de Graafschap verder niets om over te mopperen. Via zeer hard spel werd geprobeerd NEC af te stoppen en de ploeg mocht niet mopperen dat  Dave Bus, Sven Vandenbroeck en Magno niet uit het veld werden gestuurd voor gemeen spel. Ook over de eindstand van 3-0 mocht de Graafschap niet mopperen. De zeer goed spelende Boutahar scoorde vlak voor rust de 2-0 en de beslissende 3-0 in de 63^e minuut. Daarvoor had NEC de score al veel eerder kunnen opvoeren, maar de 3-0 was voor coach Johan Neeskens meteen het moment om Albert van der Sleen warm te laten lopen en in de 74^ste minuut was de publiekswissel daar.

Iedere NEC supporter weet natuurlijk dat we het hebben over het afscheid van NEC icoon Dennis Gentenaar. Nadat alle spelers waren langsgekomen, belandde Gentenaar uiteindelijk in de armen van Wilfried Brookhuis. Gentenaar kreeg voor hij de zijlijn bereikte ook nog een flinke knuffel van zijn vader. “De jongens wisten wat dit voor mij betekende”, zei Gentenaar, die ook zelf wist dat de wissel alleen zou plaatsvinden als de wedstrijd beslist zou zijn, “Ze hebben het voor elkaar gekregen dat het kon. Het was prachtig”. Voor de wedstrijd gonsde het door de Goffert dat Gentenaar wellicht toch zou blijven en dat Marcel Boekhoorn en consorten hem een zeer goed aanbod hadden gedaan . “Vrijdagmiddag om drie uur wist ik het zeker dat Dennis zou vertrekken”, zei Hans van Delft na de wedstrijd. “Het was nog later”,   lachte Gentenaar. “NEC heeft het me heel moeilijk gemaakt. Ze hebben me een aanbod gedaan waar grote waardering uitsprak. Ik heb er slecht van geslapen deze week, enorm getwijfeld. Maar uiteindelijk ben ik toch op mijn gevoel afgegaan. Dit is misschien wel mijn laatste kans om de stap hogerop te maken. Daarom heb ik ook ‘nee’ tegen NAC gezegd. Maar ik neem een gok. Er zijn wel een paar contacten, maar er is nog niets concreet”.

En daarom nam Gentenaar tot grote spijt van heel Nijmegen en omstreken toch afscheid van de Goffert. Na afloop werd het afscheid nog een keer dunnetjes overgedaan. Om kwart voor vijf riep voorzitter Hans van Delft de keeper nog een keer naar voren (toen was het nog niet meer dan fatsoenlijk dat de voorzitter het woord deed en niet zoals nu de stadionspeaker) en keek hij, arm over de schouder van de keeper, samen naar wat reddingen op het grote scherm. Dat was niet alleen voor de meeste toeschouwers, maar ook voor Gentenaar het moeilijkste moment. “De woorden van de voorzitter, die beelden. Dan krijg je het heel even moeilijk en komen de traantjes.” Op dat moment begon het symbolisch licht te regenen in de Goffert. De hemel huilde heel even met Gentenaar mee. Hij verdiende het.