De eerste twee echte kansen waren voor Van Beukering die uit de draai op doel schoot, maar de keeper redde steeds bekwaam. Ook waren er nog goede kansen voor Schöne en Bouaouzan, waarbij ik eigenlijk vond, dat bij die kans van Schöne, hij hem voor had moeten geven op Van Beukering. De Italianen leken zich niet echt in te spannen en wel tevreden te zijn met een gelijkspel, dus die wilden alleen maar voorkomen dat NEC zou scoren. En dat deden ze dan vooral door tijd te rekken en intimiderende overtredingen.

Gaandeweg de 1^e helft werd duidelijk dat Spartak voorstond in Londen en NEC hoe dan ook moest scoren. Om dit te bewerkstelligen wisselde Been in de rust Saïdi voor John en NEC ging met 3 verdedigers spelen. Ik vond dat het NEC te snel voor de lange bal op de twee spitsen koos en bijvoorbeeld dit niet deed doordat ze doorkwamen via de zijkanten. Daardoor zag het er lange tijd niet naar uit dat het zo bevrijdende doelpunt zou vallen. De spelers van NEC werden ook steeds geïrriteerder vanwege de warrig leidende scheidsrechter. Nadat er een doelpunt terecht was afgekeurd van Udinese en de stand in Londen 2-2 was geworden begon het stadion er steeds meer in te geloven en de spelers ook. En precies op dat moment scoorde John de 1-0. De explosie van vreugde na dat doelpunt heb ik nog nooit meegemaakt, wat een feest!

Hierna was de wedstrijd eigenlijk gespeeld. De Italianen vonden het toen wel prima en gaven zich gewonnen. Extra mooi was nog dat Van Beukering met de 2-0 Europees topscorer van NEC werd. Ik moet ook een compliment geven aan Peter Wisgerhof en Ramon Zomer, want deze jongens hebben de 2^e helft één op één gespeeld met hele gevaarlijke spitsen en deden dit zo goed, dat ze bijna elke angel uit de gevaarlijke counters van de Italianen haalden.