Andreas Gliatis gold in de jeugdopleiding van NEC als een groot talent. In Hillemuil NECs is daarover te lezen: “Andreas Gliatis is begin jaren negentig de Gerald Vanenburg van Nijmegen, als je de verhalen moet geloven. In zijn jeugd kan hij in zijn eentje hele elftallen kampioen maken, maar als profvoetballer komt het er nooit uit.” Toch komt de geboren Nijmegenaar met Griekse roots in de periode 1990 tot 1994 tot 55 competitiewedstrijden voor NEC, waarvan ruim de helft invalbeurten. NECtoday.nl zocht contact met de aanvaller en sprak met hem over de uitspraak van Leen Looyen “Gliatis: Vier balcontacten, vijf fouten”, zijn Griekse avonturen, de bekerfinale in ‘94 en zijn verdwijning uit De Goffert. “Na mijn vertrek in 1994 ben ik nooit meer teruggeweest in De Goffert.”

“Vier balcontacten, vijf fouten”

Voor sommige NEC-supporters staat Gliatis vooral bekend vanwege de licht legendarische uitspraak na zijn debuut van trainer Leen Looyen. De huidige technisch directeur van De Graafschap sprak na afloop van de bekerwedstrijd SC Enschede – NEC, waarin Gliatis in de slotfase debuteerde: “Gliatis? Hij had vier balcontacten, maar maakte vijf fouten”. Hoe kijkt de aanvaller van weleer daarop terug? “Nouja, dat was natuurlijk niet zo mooi. Mijn echte debuut volgde een paar weken later tegen Vitesse. Dat ging wel wat beter, ook al verloren we met 0-2 dankzij doelpunten van Latuheru en Van den Brom”, zegt hij.

Herinneringen

“Ik heb gewoon zeer goede herinneringen aan mij NEC tijd”, vervolgt hij. “Van alle drie de trainers (Leen Looyen, Jan Pruyn en Cees van Cooten, red.) heb ik wel iets geleerd. De beste herinneringen heb ik toch aan Leen Looyen. Hij liet me ten slotte debuteren. Ook met mijn teamgenoten van toen heb ik nog steeds contact. Chris van der Weerden is echt een boezemvriend van me. Verder zie ik jongens als Wilfried Brookhuis, Kees van Wonderen en Bennie Dekkers nog wel. Carlos Aalbers zie ik soms langs de lijn van het hockeyveld, als onze dochters met elkaar spelen”.

Voor Gliatis is er eigenlijk maar één groot hoogtepunt uit zijn NEC-periode; het bereiken van de finale van de beker in 1994. “Ja, dat was geweldig. Ik mocht invallen in de legendarische halve finale in Amsterdam tegen Ajax. En die hele entourage rond de bekerfinale was top! Alleen één ding vind ik eeuwig zonde. Namelijk dat NEC haar shirts ‘verkocht’ aan zo’n schoenenmerk, waardoor we in het wit speelden. Je wilt toch, en vooral in zo’n wedstrijd, je clubkleuren verdedigen?” Na het seizoen van de bekerfinale vertrok Gliatis naar zijn moederland Griekenland. Panachaiki legt de aanvaller vast voor een jaar, waarmee voor hem een droom in vervulling gaat. Hierover zegt hij: “Dat vertrek was puur voor de levenservaring. Het voetbal was misschien een beetje vergelijkbaar met de Eerste Divisie in Nederland en het betalen ging echt via maffiapraktijken”.

Wie nu denkt dat Gliatis met al die goede herinneringen nog vaak De Goffert te vinden is, komt bedrogen uit. De nu 35-jarige Gliatis is na zijn vertrek in 1994 nooit meer teruggeweest in De Goffert. “Ik vind het moeilijk terug te keren”, bekent hij. “Ik weet dat Frans Thijssen bijvoorbeeld wel plaatsen vrijhoudt in zijn skybox voor oud-spelers, maar ik voel me niet geroepen om daar na al die jaren gebruik van te gaan maken.” Maar om dan te denken dat Gliatis het niet meer volgt, is een verkeerde conclusie. “Ik volg NEC nog op de voet. Ik merk ook hoe het leeft. Dat zie je wel aan het echte Nijmeegse woord nuilen. Het succes is een puzzel. De spelers zijn de stukjes, en de trainer legt de stukjes goed neer. Het succes is echt de verdienste van iedereen!”

Rectificatie

Dat lijkt ons een mooie afsluiter van het gesprek, maar Andreas Gliatis wil nog één ding kwijt over de uitspraak van Leen Looyen: “Hij mag dat dan wel gezegd hebben over mijn debuut, maar een week later deed ik met de beloftes mee, en scoorde ik meteen zes keer. Toen zei Ron de Groot in De Gelderlander: “Gliatis: 5 ballen, 6 doelpunten”. Als je toch bezig bent, vermeldt dat dan ook even, haha!"