Bart Van den Eede speelde in anderhalf seizoen in Nijmegen slechts 20 wedstrijden voor NEC, maar in tegenstelling tot pakweg Pascal Heije (34 duels) en José Valencia (29 duels) gaat bij een gemiddelde NEC-fan onmiddellijk een belletje rinkelen bij het horen van zijn naam. Na zijn vertrek aan het eind van het seizoen 2005/2006 werd het echter stil rond de Belgische aanvaller. In de voorbereiding van het daar op volgende seizoen verloor NEC nog met 3-0 van zijn nieuwe club Westerloo, maar daarna verdween hij voor de meeste NEC-fans echt uit het zicht. NECtoday.nl zocht contact met de 31-jarige aanvaller voor een exclusief interview. Een gesprek over de vergelijking tussen NEC en AC Milan, zijn Kabouter Plop-trainer, zijn blessures maar vooral over het bizarre vertrek van Cees Lok. ''We moesten allemaal in de kleedkamer gaan zitten. Hij pakte een briefje uit zijn broekzak met een stuk of vijf regels erop: ‘Vanwege een verschil van visie met het bestuur, wens ik niet verder te gaan als trainer van NEC’. Hij gaf iedereen een hand en was weg.''

Trainer Plop

Voor de fans die graag willen weten hoe het hem is vergaan na zijn vertrek uit Nijmegen, is hier het antwoord. ''Toen ik bij NEC vertrok, kwam Westerloo met een aanbod. Ik vond het na zes jaar Nederland wel weer eens tijd om terug naar België te gaan. Westerloo is een middenmoter in België. In mijn tweede seizoen bij Westerloo werd ik zelfs topschutter. Mede daarom kon ik bij FCV Dender een contract tekenen voor drie jaar. Dat is voor iemand van 31 een mooie periode. Bovendien ligt het stadion 20 minuten van mijn huis vandaan. Dender is een kleine club. We zijn met de club in volle groei, ook al hebben we het sportief vrij moeilijk. Ook Dender heeft dus groeipijnen. We staan op dit moment 14e met 8 punten.'' Trainer van Bart Van den Eede is op dit moment de Nederlandse Belg Johan Boskamp, die pas bekend maakte te zullen verschijnen in de nieuwste Kabouter Plop film. De ideale gelegenheid voor een goed staaltje kleedkamerhumor. ‘’Natuurlijk wordt er over gegrapt’’, vertelt Van den Eede. ''Maar het is echt niet zo dat wij in Plopmutsen naar de training komen hoor. Johan Boskamp doet wel vaker gekke dingen. Zo was hij ook trainer van FC Nerds (de Belgische versie van Atletico Aananas, red.). In België staat hij bij het grote publiek dan ook bekend om zijn rare dingen''.

NEC

Bart Van den Eede kwam in de winterstop van het seizoen 2004/2005 over van NAC Breda. NEC bevond zich bij zijn komst in de onderste regionen van de eredivisie. ''Mijn eerste halve jaar in Nijmegen verliep goed. In de twaalf duels die ik speelde, maakte ik vier doelpunten. We pakten aardig veel punten en eindigden uiteindelijk nog ruim boven de streep. Ik had het wel naar mijn zin bij NEC dus plakte ik er een jaartje aan vast. In mijn tweede seizoen begon de ellende aan mijn achillespees. Ik liep echt op de club rond als een manke. Medespelers vroegen weleens gekscherend: ‘Zeg, Bart, van wie heb je nu weer een schop gehad?’ Het was een ontsteking. Aan het einde van het seizoen 2005/2006 ging het niet verder en moest ik geopereerd worden. De revalidatie van die operatie duurde ongeveer vier maanden. Ik woonde toen in een Hotel en mijn vrouw was zwanger van ons derde kind. Zij woonde echter nog steeds in België; dichtbij haar familie. Ik wilde gewoon lekker ballen, maar terwijl ik oefeningen deed op het klimrek, zag ik mijn teamgenoten lekker trainen. In die periode had ik het mentaal echt heel zwaar.''

Blessure

''Toen ik was hersteld van die operatie bleef ik wel een beetje last houden'', vervolgt hij. ''Als ik ’s ochtend opstond voelde ik het wel, maar als ik dan tien minuten had getraind, werden de spieren warm en ging het wel weer. Dit ging echter 2 á 3 weken goed en toen had ik weer last. Ik heb de laatste wedstrijden van het seizoen bij NEC eigenlijk op één been gespeeld. Uiteindelijk ben ik er in mijn periode bij Westerloo nog een keer aan geopereerd. Ik heb nooit gedacht aan stoppen. Een voetbalcarrière is er nou eenmaal één van vallen en opstaan. Ik volg NEC overigens nog steeds. Het is alleen te ver om af en toe te gaan kijken: 220 km. Daar moet ik een dag voor uittrekken, maar dat ga ik dit seizoen nog wel proberen. Ik spreek Cees van der Linden nog wel, maar die is nu naar PSV. Ik spreek ook Ronny nog regelmatig. Dat was toentertijd het manusje van alles. Mijn complimenten voor NEC op dit moment! Ze doen het goed erg goed. Ook in Europa, ondanks de zware poule''.

''Bizarste dag uit carrière''

Ook Bart Van den Eede leek lange tijd met NEC mee te gaan doen voor een plek in Europa. Met een vierde plek deed NEC het in de eerste seizoenshelft van het seizoen 2005/2006 uitstekend. Alles liep goed en er leek niets aan de hand. Tot die ene bizarre dag. Van den Eede: ‘’Het was geloof ik een paar dagen voor de uitwedstrijd tegen FC Groningen. Daarna was het winterstop. Nota bene net voor de kerstborrel vroeg trainer Cees Lok alle spelers naar de kleedkamer te komen. Toen we allemaal zaten, haalde Lok een briefje uit zijn broekzak met daarop een stuk of vijf regels: ‘Vanwege een verschil van visie met het bestuur, wens ik niet langer trainer van NEC te zijn’. Hij gaf iedereen een hand en was weg. Assistent Wilfried Brookhuis liep nog achter hem aan, en ook Peter Wisgerhof, geloof ik. Die riep: ‘’Trainer, dit kunt u toch niet maken?!’’ Maar er was geen discussie mogelijk. We probeerden hem echt tegen te houden maar het enige wat hij zei was: ‘’Laat me met rust!’’ Lok had voordat hij naar ons kwam hetzelfde verhaaltje bij het bestuur gehouden, en was daarna naar ons gegaan. Hij liep naar zijn auto en reed weg. Bizar! Sommige spelers zijn nog naar zijn huis gereden om verhaal te halen, maar ze mochten zelfs niet binnenkomen. Dit is ongetwijfeld de meest bizarre dag uit mijn carrière geweest’’.

Gevolg

‘’Het vertrek van Cees Lok is minstens drie weken het gespreksonderwerp geweest’’, vertelt Van den Eede. ‘’Niet alleen in de kleedkamer, maar ook bij de supporters. De meest rare verhalen gingen rond. Toen kon je zien hoe manipulatief het publiek is. Ze keerden zich massaal tegen Lok. Dat heeft me diep geraakt. Het voetbal, en het echte leven overigens ook, is zo ongelofelijk relatief: de ene dag wordt je op handen gedragen, maar de volgende dag laten ze je zitten. De echte reden van zijn vertrek is duidelijk: het was een optelsom. Lok wilde dat de club een professionelere weg in sloeg. Uiteindelijk waren er heel veel druppels die de emmer hebben doen overlopen. Persoonlijk vond ik Cees Lok een erg goede trainer. Hij besteedt veel aandacht aan de spelers, maar hij blijft op genoeg afstand. De spelersgroep droeg hem op handen! Ook ik dacht wel de dag na zijn vertrek: ‘Waarom laat hij ons in de steek? Is wel lekker makkelijk, hè, weglopen?’ Maar Cees Lok was gewoon een man van principes. Dat ben ik overigens ook. Misschien dat het daarom zo goed tussen ons klikt(e). Er is een grens tussen over je heen laten lopen en je aan jouw principes houden. Ik denk wel dat Cees weleens spijt heeft gehad van zijn keuze. Ik spreek Cees Lok nog regelmatig. Hij is nu dus trainer van Jong FC Twente, dus af en toe komt hij naar België om een talent te bekijken. Dan belt hij mij eerst op om te vragen of ik soms wat weet van die speler. Ik zeg het je: Cees Lok is nog een coming man. Hij werkt dan wel nu in de schaduw, maar hij komt terug. De club heeft het beste gedaan wat kon na het vertrek van Lok. Ze hebben Ronnie de Groot en Wilfried Brookhuis aangesteld als trainer. Hierdoor bleek de werkwijze nagenoeg hetzelfde. Zij hielden vast aan het ‘Never change a winning team’.

Publiek

Van het NEC-publiek heb ik op zich wel een goede indruk. Ze zijn alleen een beetje stil tijdens de wedstrijd. Bij Willem II was dat overigens nog erger, die juichen alleen als er gescoord is. Ik weet wel nog goed dat ik ooit iets heb gezegd over het publiek van NEC. Na een wedstrijd tegen de nummer laatst RBC, werden we toch getrakteerd op een fluitconcertje, ondanks onze 3-1 overwinning. Toen heb ik tegen een journalist van De Gelderlander gezegd: ''Denken die mensen dat ze naar AC Milan gaan kijken ofzo?'' Je wilt niet weten wat ik op m’n dak kreeg na die uitspraak. Achteraf kan ik er wel om lachen: zoiets zeg je na de wedstrijd uit emotie. Al met al heeft mijn periode bij NEC twee gezichten. Het eerste jaar was echt super, maar ik had ook veel last van blessures. Bij mijn afscheid hadden de supporters, voor iedere speler die wegging, een prachtig spandoek gemaakt. Dat vond ik echt helemaal top! Dat vond ik een mooi afscheid van een bijzondere periode in mijn carrière.''

Reacties

Geplaatste reacties