Marcel Koning speelde van 1995 tot 2002 in Nijmegen. In die zeven seizoenen kwam hij tot maar liefst 154 officiele wedstrijden in het shirt van NEC. Zijn periode was één van de meest turbulente in de geschiedenis van de Nijmegen Eendracht Combinatie. De club versleet in die zeven seizoenen liefst zes (interim-) trainers, maar het bouwde ook een nieuw modern onderkomen. Toen hij in 2002 de club verliet voor NAC verloor men hem dankzij blessures langzaam uit het oog. Hoogste tijd om te kijken hoe het gaat met één van de ‘NEC-zusjes’; Marcel Koning. Een gesprek over het oude Goffert-stadion, zijn ambities als trainer en de jaren ná NEC. ''In mijn tijd was NEC echt een vriendenteam. Dat zie je in het huidige profvoetbal bijna nergens meer.''

Zoals gezegd vetrok Marcel Koning na het seizoen 2001/2002 naar Breda om voor NAC te gaan spelen. Koning: ''Ik koos daarvoor omdat NAC op dat moment iets hoger niveau speelde dan NEC. Ik kreeg een contract voor vier jaar, maar moest na drie jaar het besluit nemen te stoppen met profvoetbal. Ik kreeg teveel last van blessures die mij aan het eind van mijn NEC-periode ook al parten speelden. Ik ben niet helemaal gestopt met voetballen. In mijn geboorteplaats Den Haag ben ik voor zondag eersteklasser HBC gaan spelen. Ik wilde daar eigenlijk vorig seizoen een punt achter mijn carrière zetten, maar heb er toch nog een jaartje aan vastgeplakt. Ook train ik bij HBC de B1. Ik zou daar wel graag verder in gaan. Het trainen van de jeugd van een BVO lijkt me wel wat''.

Ondanks het feit dat de nu 33-jarige middenvelder al zes jaar geleden vertrok uit Nijmegen, volgt hij NEC nog steeds: ''Ja, natuurlijk! Ik kom echter niet meer in het stadion vanwege mijn drukke weekendprogramma en de reistijd. Wel kijk ik altijd meteen wat ze hebben gemaakt. Ik vind het hartstikke leuk dat NEC het op dit moment zo goed doet. NEC is ten slotte toch de leukste club waar ik gespeeld heb. Ik heb er in die zeven seizoenen veel vriendschappen opgebouwd. Zo heb ik nog regelmatig contact met Patrick Pothuizen, Jack de Gier, Bart Latuheru, Pieter Collen en Mike Zonneveld. Het was toentertijd een echt vriendenteam en waar kom je dat nog tegen? Ook vond en vind ik Nijmegen een heel leuke stad''.

In de jaren negentig groeide NEC voor de buitenwereld uit tot het ‘lelijke eendje van de eredivisie’. Het balkenshirt zou niet mooi zijn en ook het stadion met sintelbaan werd gezien als onsfeervol. Koning: ''Ach, op het moment dat ik er speelde waren er veel stadions die aan vervanging toe waren. Bovendien vond ik de wielerbaan wel z’n charmes hebben. Het stadion wat er nu staat is mooi en modern. Ik denk dat ze dat precies op het goede moment hebben gebouwd''.

Reacties

Geplaatste reacties