Soms, héél soms voelen mensen zich meteen thuis op een plek waar ze nog nooit van hun leven zijn geweest. Zo’n plek was voor ruim 4000 NEC-supporters donderdag de Reeperbahn. Een gebied in Hamburg waar, als de zon plaats heeft gemaakt voor de maan, de dames van plezier hun dansje doen en hoerenlopers aan hun trekken komen. Deze keer had het trekken op de Reeperbahn een andere betekenis. Het ten strijde trekken voor rood, zwart en groen was het doel waarvoor Nijmegen eventjes een paar procent van haar inwoners verloor.

Ook de plaatselijke horeca genoot met volle teugen van de aanwezigheid van de rood-gruun ’n swerten. De goudgele rakkers vonden makkelijk hun weg naar de dorstige kelen van de supporters. Hun dorst gelest hebbende, deed het gros van de fans ook aan liefdadigheid door het bierflesje (statiegeld circa 10 cent) te schenken aan de zwervende medemens, die de daarvoor bedoelde winkelwagentjes in no time gevuld zagen worden.

Toen één van de voetbalfans op het briljante idee kwam een plasticen bal in de lucht te schieten, veranderden de aanwezigen weer even in de kinderen die ze waren toen ze aan de hand van hun vaders voor het eerst de Oude Goffert betraden. Minuten lang week er geen oog af van de oranje bal die onder gejuich van voet naar voet ging. Een enkeling wist zelfs via het hoofd afstand te doen van de ronde speelplezierbezorger. De opgetrommelde ME sloeg het geheel tevreden gade. Waar zij vorig jaar nog met man en macht trachtten de Ajax-supporters in het gareel te houden, konden ze nu in hun busjes blijven om een potje te kaarten. Met een aantal van maar zeven aanhoudingen op de ruim 4.000 supporters hadden ook zij een feestje, al vierden ze dat met een norse uitdrukking op hun gelaat.

Na een aantal uur van bier, feest, gelach en het aanhoren van het alom bekende “Al mot ik kruupe” was het moment daar om het plein te verlaten. De club, waarvoor al die duizenden supporters naar Hamburg togen, speelde die avond tegen de plaatselijke Sport Verein. Al zingend, lachend en feestend vertrokken de fans naar de HSH Nordbank Arena, om hun helden aan het werk te zien. Wat overbleef waren de resten van de bierflesjes die de winkelwagens niet haalden en wat verdwaalde journalisten die wilden zien wat er overbleef na het vertrek van de fans. En terwijl die fans hun metro, bus of voetpaden betraden wisten zij allemaal één ding: “Ik was erbij, en dat pakken ze me nóóit meer af”.

eneecee:
én zo was het.! dit vergeet ik inderdaad nóóit meer :)

Hugo:
Jaja Wouter, het sfeerverslag heb je goed onder de knie!;)